| Auteur: Lowie Claessens | Functie: Leerkracht/bouwcoördinator/directielid Obs de Hasselbraam Deurne/ambassadeur van de Week van de Lentekriebels

Blog: Je mag zijn wie je bent tot aan de grens van een ander

Respect, het thema van de Week van de Lentekriebels dit jaar. Op voetbalvelden, in de politiek, overal klinkt het woord. Wat is respect, het alom gebruikte woord in de omgang met elkaar? Het woord wordt te pas en te onpas gebruikt als excuus, als oorzaak, als legitiem middel om tot actie over te gaan en men kan het ook gebruiken om weer tot elkander te komen. Wat betekent het woord nou eigenlijk?

Als je het mij vraagt is respect niet alleen rekening houden met jouw eigen kijk, gevoelens en waarheden, maar ook rekening houden met die van de ander. In mijn groep heb ik elke week een half uur voor sociaal emotionele ontwikkeling. We voeren gesprekken over diverse onderwerpen. Ook het gebruik van social media komt regelmatig aan bod. Tijdens een van die klassengesprekken zijn we gekomen tot de afspraak dat we een serieuze groep-8- appgroep aanmaken en een flauwekul-groep8-app. De kinderen die alleen de serieuze groepsapp willen hoeven zo geen last te hebben van de filmpjes, opmerkingen enzovoorts. Gelukkig weten steeds meer kinderen dat je de berichten kunt bewaren en dat je niet zo anoniem bent op de app als je soms mocht denken. Je kunt op je eigen mobiel de berichten wel verwijderen, maar de ontvanger heeft de berichten ook. Hierdoor is het dus lastig om overal mee weg te komen.

De kinderen vinden uit dat er ook met Instagram en Snapchat een hoop mogelijk is. Dan zijn ineens ruzie, scheldkanonnades verwensingen daar weer aan de orde van de dag.

Na twee weken nog eens een groepsgesprek en dan denk je als leerkracht: ‘dat hebben we mooi gefikst’. Echter, regels maken leidt tot het omzeilen van deze regels (hoe Nederlandssmiley). De kinderen vinden uit dat er ook met Instagram en Snapchat een hoop mogelijk is. Dan zijn ineens ruzie, scheldkanonnades verwensingen daar weer aan de orde van de dag. Snapchat heeft ook als ‘voordeel’ dat de foto’s/berichten na enkele seconden weer verdwijnen. Zo is er dus geen bewijslast en wanen veel kinderen zich ‘veilig’ om alles naar elkaar te uiten wat ze in real life niet altijd durven. Ware het niet dat, als je het appje goed kent, dat je ook hier een geschiedenis hebt en dat je screenshots kunt nemen.

Enkele kinderen worden hier verdrietig van en melden het wederom bij ons als leerkrachten. Er volgt weer een groepsgesprek, ouders worden op de hoogte gebracht en we spreken af dat de regels die gelden voor WhatsApp ook gelden voor alle andere mogelijke apps en programma’s. De kinderen snappen het volkomen en zijn blij dat het weer duidelijk is.

Wat het ook lastig maakt is de vraag: wie moet er nu toezicht houden op die kinderen? Moet de school hierin het voortouw nemen? Moeten de ouders dit doen? Gaat de school kinderen straffen wanneer ze een fout maken buiten schooltijd? Dit zou je kunnen rechtvaardigen door te zeggen: je hebt er op school last van, dus je voert gesprekken om dit op te lossen.

Ik kan als leerkracht de kinderen veel laten zien, laten ervaren en hen spiegelen.

Ik ben van mening dat je hier als school samen met ouders een weg in moet zoeken. De leerkracht heeft mijn inziens niet de taak om deel te nemen aan de groepsapp als controleur. De taak van school is om kinderen leren om te gaan met deze media, en hoe trouw te blijven aan zijn of haar eigen normen en waarden, ondanks de groep(sdruk). En wat je kunt doen wanneer een ander een grens overgaat. Ik vind het de taak van de ouders om mee te kijken en interesse te tonen voor hun kinderen en hun mediawereld.

Ik kan als leerkracht de kinderen veel laten zien, laten ervaren en hen spiegelen. Hen bijvoorbeeld laten ervaren hoe het is om pispaal te zijn. Laten zien hoe je de ander kunt helpen door simpel bij degene die de pineut is te gaan staan. Leer de kinderen dat dit melden bij ouders dan wel leerkrachten geen klikken, is maar opkomen voor jezelf of de ander. Wat andere kinderen doen hoef je niet te pikken, zeker niet als jij of de ander daardoor benadeeld wordt. Daarmee toon je respect naar jezelf en kom je voor de ander op, dan toon je respect ook voor hem. Door hier met elkaar naar te kijken en over te praten, door voor te doen en na te doen, leer je elkaar kennen en de ander meer te respecteren. Kinderen leren hoe je ook anders kunt zijn dan de rest, en dat je anders mág zijn. 

Voor mij is de Week van de Lentekriebels elk jaar een cadeautje, een uitnodiging voor leerkrachten, kinderen en ouders om elkaar te leren kennen en meer te waarderen. Er wordt gelachen, soms gehuild en er is ruimte voor een ieder.

In de Week van de Lentekriebels heb je het over allerlei onderwerpen op het gebied van gevoelens. Verliefdheid, boos zijn, je aangetrokken voelen, je buitengesloten voelen, je anders voelen. Ik kies elk jaar onderwerpen die bij de huidige groep passen. Dit leidt elk jaar tot waardevolle gesprekken met de groep. Het verhoogt het groepsgevoel.

Voor mij is de Week van de Lentekriebels elk jaar een cadeautje, een uitnodiging voor leerkrachten, kinderen en ouders om elkaar te leren kennen en meer te waarderen. Er wordt gelachen, soms gehuild en er is ruimte voor een ieder. Hierdoor ontstaat (meer) respect. Je leert de kinderen samen te leven! Dit valt direct onder actief burgerschap en sociale integratie. De illusie dat je er daarmee bent, is er wat mij betreft niet. Maar elke stap die je samen kunt zetten is er één. Op die manier neem je actief deel aan het ons mooie land open, eerlijk en divers te houden. Je mag zijn wie je bent tot aan de grens van een ander. Wanneer iedereen dit nastreeft en jezelf en juist ook de ander de ruimte geeft dan heb je respect bij de kern te pakken.

Lowie Claessens Leerkracht/bouwcoördinator/directielid Obs de Hasselbraam Deurne/ambassadeur van de Week van de Lentekriebels

Reacties